ناهید اولاد اختیار، سردبیر پایگاه خبری تحلیلی تهران آریا، در یادداشتی نوشت:

مراسم عروسی باید یکی از شیرین‌ترین لحظات زندگی یک خانواده باشد؛ شبی برای شادی، کنار هم بودن و ثبت خاطراتی که قرار است سال‌ها در ذهن عروس، داماد و خانواده‌هایشان باقی بماند. اما سه‌شنبه ۱۰ شهریورماه ۱۴۰۵، در سیریک هرمزگان، شادی یک مراسم عروسی به صحنه‌ای از اندوه و سوگ تبدیل شد.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، در پی حمله به یک مراسم عروسی در سیریک، پنج نفر از غیرنظامیان، از جمله یک کودک، جان خود را از دست داده و حدود ۵۰ نفر نیز مجروح شدند. ابعاد دقیق این حادثه و مسئولیت عاملان آن نیازمند بررسی و تحقیقات رسمی است؛ با این حال، آسیب دیدن غیرنظامیان در جریان درگیری‌های نظامی، مسئله‌ای نیست که بتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد.

اکنون جشنی که قرار بود با لبخند، موسیقی و شادی همراه باشد، به سوگ عزیزان از دست‌رفته تبدیل شده است. خانواده‌هایی که برای جشن گرفتن یک پیوند تازه دور هم جمع شده بودند، ناگهان با بیمارستان، مجروحان و خبرهای تلخ مرگ عزیزانشان مواجه شدند.

در چنین شرایطی، یک پرسش اساسی پیش روی افکار عمومی قرار می‌گیرد: مرز میان میدان جنگ و زندگی مردم عادی کجاست؟

مراسم عروسی، خانه، مدرسه، بیمارستان و محل زندگی مردم، در نگاه انسانی و بر اساس اصول حقوق بشردوستانه، نباید به عرصه‌ای برای خشونت و انتقام تبدیل شود. غیرنظامیان، فارغ از ملیت، قومیت و دیدگاه سیاسی، حق دارند از امنیت جانی برخوردار باشند و نباید قربانی تصمیم‌ها و محاسبات نظامی شوند.

از سوی دیگر، رسانه‌ها نیز در مواجهه با چنین حوادثی مسئولیت مهمی بر عهده دارند. اطلاع‌رسانی درباره حمله به مراسم عروسی در سیریک باید با دقت، مستندات کافی و پرهیز از انتشار ادعاهای تأییدنشده انجام شود. اما رعایت اصول حرفه‌ای رسانه‌ای نباید باعث شود رنج قربانیان و خانواده‌های داغدار در میان هیاهوی اخبار جنگ گم شود.

آنچه در سیریک رخ داده، نیازمند بررسی دقیق، شفاف و مستقل است. افکار عمومی حق دارد بداند در این حادثه چه اتفاقی افتاده، چه کسانی هدف قرار گرفته‌اند و مسئولیت آن متوجه چه طرف یا عواملی است. در صورت اثبات هدف قرار گرفتن عمدی غیرنظامیان یا یک مراسم غیرنظامی، موضوع می‌تواند از منظر حقوق بشردوستانه بین‌المللی نیز قابل بررسی باشد.

جنگ، هرچقدر هم پیچیده و پرتنش باشد، نباید انسانیت را قربانی کند. پشت هر عدد در آمار تلفات، یک انسان، یک خانواده و یک زندگی قرار دارد؛ زندگی‌هایی که برای بازگشتشان هیچ فرصت دوباره‌ای وجود ندارد.

سیریک در آن شب تنها شاهد پایان یک جشن نبود؛ خانواده‌هایی بودند که عزیزانشان را از دست دادند، مجروحانی که با زخم‌های جنگ به خانه بازگشتند و کودکی که به جای تجربه شیرینی یک جشن، با واقعیت تلخ خشونت روبه‌رو شد.

جنگ نباید شادی مردم را هم هدف قرار دهد. جشن نباید به سوگ تبدیل شود و جان غیرنظامیان باید خط قرمز هر جنگی باشد.