مسیر توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر در ایران با موانع متعددی روبه‌رو بود که نبود شناخت کافی نسبت به این فناوری‌ها در بدنه صنعت برق و دستگاه‌های برنامه‌ریزی کشور مهمترین آن بود چرا که بسیاری از مدیران و کارشناسان، انرژی‌های تجدیدپذیر را آزمایشگاهی، تزیینی یا فانتزی می‌دانستند و باور نداشتند که این منابع بتوانند در آینده سهم مؤثری در تأمین برق کشور داشته باشند.